Als kind had Liz Schrijen niet de ambitie om in het familiebedrijf te stappen. Haar ouders, Piet en Bianca, moedigden hun kinderen juist aan om hun eigen dromen na te jagen. Maar het leven liep anders. Tijdens coronatijd stopte ze haar studie, vervolgde in een baan waar ze zich niet thuis voelde, waarna Liz toch terug naar huis keerde. Voor even, dacht ze. Een tussenstap in het bedrijf op haar reis naar een vervolgstudie keuze. Maar toen ze eenmaal meedraaide op kantoor en bij marketing, begon het werk haar te raken. Eerst door de dynamiek: snel schakelen, overzicht bewaren, organiseren. Daarna door de mensen. De emotie. Het gesprek. Het luisteren. Het van betekenis kunnen zijn.
Bij Buitenplaats Zevenhutten ontdekte ze als dagcoördinator wat hard werken betekent. Lange dagen, organiseren, voorbereiding, details, overzicht houden, contact met passanten en families. De vragen die zij dan van hen ontving, raakten het werk van de uitvaartleiders en daar groeide haar rol uit tot uitvaartleidster en het gezicht voor families. “Je bent letterlijk het rustpunt in een storm. En soms voel je die storm, bijvoorbeeld bij iemand die zijn of haar partner verliest na vijftig jaar samen te zijn geweest. Dan wil je niets liever dan van waarde zijn, omdat je weet dat zij alleen achterblijven met die herinnering, wanneer jij weer vertrekt.”
Inmiddels volgt zij de opleiding uitvaartleider, naast haar functie bij Schrijen Afscheid en herinnering. Het werk raakt haar, telkens opnieuw. Niet alleen bij grote, tragische gebeurtenissen. Maar juist ook in de kleine, intieme momenten. Zoals de vrouw met een klein budget, die nergens anders gehoord werd en enkel nog afwijzing had gehoord in haar eerste contact met uitvaartondernemers. Samen vonden ze toch een manier. “Heel eenvoudig, maar toch was zij zó ontzettend dankbaar. Het verschil zit niet in geld, maar in luisteren. In meedenken. In er zijn en dingen wel mogelijk maken.”
Bij een grotere uitvaart, kun je bij collega uitvaartleiders de emotionele last even af laten vloeien en door te delen, kom je samen tot creativiteit. Het is een bijzondere samenwerking en dat doe je met het gehele team, ook de mensen op de locaties, in de keuken, het management, naast je directe collega’s.
Liz ontdekte dat haar werk al haar persoonlijke kanten samenbrengt: menselijk contact, creativiteit, spreker en organisatie. Ze groeide snel. “Met mijn 23 jaar weet ik: het leven is kostbaar. Het werk leert me bewust te leven. En het is een voorrecht om dit samen met mijn ouders te doen.” Door alle verhalen die je hoort, weet je dat er in elk leven dat is geleefd altijd iets speciaal is geweest. Maar dat er ook hectiek is die je in je rugzak erbij krijgt. Mijn werk is belangrijk in mijn privéleven en andersom, omdat je veel meer stilstaat bij… en bewuster momenten in je opneemt.
De verbinding met families is voor Liz alles. Ze luistert, ziet het kleine gebaar, spreekt liever uit ‘Ik zal aan je denken’ dan ‘Sterkte’. De woorden die zo van betekenis zijn geweest voor de nabestaande in de eerste dagen na hen verlies. De handeling van het kaarsje dat ontstoken wordt, omdat oma dat altijd met kerst samen met haar kleinkinderen deed, wordt een betekenisvol ritueel. Nazorgmomenten als Wereldlichtjesdag en het In Memoriam concert, waar Liz een belangrijke rol heeft en ‘spreekt’, ziet ze als waardevol. Niet alleen voor de familie, maar ook voor haarzelf. Zo ook in het rouwcafé, waar zij los van haar werk bij Schrijen Afscheid en herinnering mensen ontmoet voor gesprek na verlies en bij rouw, ook nadat het afscheid heeft plaats gevonden. “Je bouwt in korte tijd een intensieve band met de families op. Dat laat je niet zomaar los.” Op deze momenten zie je hen weer terug en hoor je hoe het met ze gaat.
Of het nu gaat om een uitvaart in de achtertuin, met foto’s aan de waslijn, een eenvoudige mobiele muziekbox, intiem en een kist midden op het gras, of een grote dienst met tientallen collega’s in de achtergrond. Alles draait om creativiteit, een persoonlijke invulling en de aandacht. Omringd door liefde.
Mensen ontvangen bij ons die warme deken van steun, maar soms wordt je als uitvaartleider ook omarmd in hen gezin tijdens deze kwetsbare periode. En voelt het voor mij persoonlijk als een warm bad. “Wie deze wereld instapt, moet weten: je kunt geen nee zeggen, dat voelt onmenselijk bij verdriet en behoefte in contact. En dat hoeft ook niet, als je met je hart werkt.”
Liz grapt: “Ik hou van koude koffie!” En dat is precies goed. Omdat luisteren voor gaat. Omdat zij, als mens, in het leven van een ander stapt, even, maar intens. Ze laat geen visitekaartje achter, maar een waardevolle herinnering.
Er zijn zo weinig mogelijkheden om kennis te maken met de uitvaartbranche wanneer je hier nieuw in stapt. We bieden een open deur voor mensen die in deze branche willen werken en vragen hebben. Ons werk is echt bijzonder.
