Wie Sylvia (58 jaar) ontmoet tijdens een verzorging, afscheidsbezoek of dienst, ziet vooral haar gastvrijheid. Een rustige aanwezigheid. Een zachte stem. Een kop koffie of hand op een schouder die precies op het juiste moment wordt aangereikt. Wat families minder zien, is hoeveel er achter de schermen gebeurt – en hoe scherp zij alles in de gaten houdt.
“Ik verzorg de bezoeken, de catering en de audio. Soms werk ik mee in het overbrengteam. En als ik dag verantwoordelijke ben, stuur ik het hele afscheid aan.” Dat betekent overzicht houden. Vooruitdenken. Weten wat er straks nodig is, nog voordat iemand erom vraagt.
“Je krijgt maar één kans om het goed te doen. Dat besef heb ik altijd. Stel dat het mijn eigen ouders zouden zijn.”
Haar werk begint zodra een familie binnenkomt voor een tussenbezoek – een intiem moment waarin naasten nog even samen zijn met hun dierbare. Of bij een afscheidsbezoek, waar grotere groepen samenkomen om te condoleren. Ook werkt Sylvia in het overbrengteam. Dan treft zij de familie aan vlak na een overlijden waar zij eerste zorg verleent de overledene naar het uitvaartcentrum ter voorbereiding op een opbaring over te brengen met de rouwauto.
Gastvrije zorg bij een uitvaart, aandacht in een kwetsbaar momentGastvrije zorg betekent voor Sylvia dat mensen zich, ondanks hun verdriet, nergens zorgen over hoeven te maken. “Er wordt al zoveel van hen afgenomen. Dan moet je zorgen dat alles daaromheen klopt.” Gastvrijheid in de uitvaartzorg is anders dan in welke branche ook. “Je maakt echt contact met mensen in een kwetsbare periode. Er is geen plezier, er is verdriet. Je zoekt steeds naar de middenweg: wat heeft iemand nú nodig?”
Dat kan iets kleins zijn. Een arm op een schouder. Even oogcontact. Of praktische alertheid: een glaasje water voor iemand die zichtbaar moet hoesten tijdens een dienst. “Ik blijf altijd staan achter het audiomeubel om goed overzicht te houden. Dan zie ik alle hoeken van de zaal.” Tijdens een dienst bedient ze de audioapparatuur, controleert de aula en stemt continu af met de uitvaartleider. “We krijgen een orde van dienst, maar ik vraag altijd: is er nog iets veranderd? Er wordt weleens iets vergeten en op die momenten ondersteun ik door dit te signaleren.”
Haar gevoel voor detail zit in haar karakter, zegt ze zelf. Voorheen werkte ze in een modezaak. “Daar leerde ik goed kijken. Wat past bij iemand? Wat klopt?” Diezelfde aandacht gebruikt ze nu bij de verzorging van een overledene. Ze herinnert zich de tip van haar vader, die na zijn pensioen bij uitvaarten meehielp: kijk of er een foto staat en let op hoe iemand zijn haar droeg of make-up gebruikte.
Families betrekt ze waar mogelijk bij de verzorging. Dat kan spannend zijn, maar Sylvia begeleidt hen stap voor stap dit waardevolle moment samen te dragen. “Ik hielp eens een man die na zestig jaar de trouwring van zijn vrouw afdeed. Hij twijfelde even. Zestig jaar geleden had hij diezelfde ring om haar vinger geschoven. Ik benoemde hem dat de cirkel van hen gezamenlijke leven mooi rondkomt, wanneer hij dit voor haar zou doen. Dat betekenisvolle moment… pure symboliek.”
Natuurlijk raakt het werk haar ook. “Soms krijg ik een brok in mijn keel.” Zoals bij een gezin waar beide ouders kort na elkaar overleden en twee tieners alleen achterbleven. “Dan zie je hoeveel verdriet één gezin moet dragen en wil je voor hen van betekenis zijn om iets van dit verdriet op te kunnen vangen.” Toch kan Sylvia haar eigen emoties ook weer goed loslaten. Het team vangt elkaar op. Er is onderling altijd ruimte om met elkaar in gesprek te gaan en elkaar op te vangen waar nodig.
Bij Schrijen ervaart ze de ruimte om haar talenten te benutten en bespreekbaar te maken. “Iedere dag en ieder afscheid is anders. Dat maakt het dynamisch.” Ze ziet het als haar taak om nieuwe collega’s te leren verantwoordelijkheid te nemen. “Maak notities. Werk met checklijsten voor jezelf. Blijf luisteren en let op details.”
Want dat is waar het volgens haar om draait. Niet alleen de grote momenten in de aula of bij de ovenruimte, waar ze families tot het laatste moment begeleidt. Maar juist de opstapeling van kleine, zorgvuldige handelingen leidt tot momenten die bijdragen aan een mooi afscheid.
“Er komt zóveel meer bij kijken dan mensen denken. Het is organiseren, vooruitdenken, schakelen. De emotionele pieken zijn kort; de voorbereiding is intens.”
Sylvia glimlacht:
